کوچه؛ روایتی تازه از شهر

من میلاد شکیب هستم بنیان‌گذار پلتفرم کوچه. ایده اولیه پلتفرم کوچه به پاییز سال 1404 بازمی‌گردد. آن‌موقع من مدیرعامل یک شرکت بازرگانی بودم که کارش واردات و فروش موبایل و کالای دیجیتال بود. موضوع را با مهدی و سینا مطرح کردم و آن‌ها هم استقبال کردند. یکی‌دو جلسه برگزار کردیم اما جلسات به‌دلیل فرایند خروج من از شرکت متوقف شد و بعدتر داستان‌های دی‌ماه و بعد جنگ پیش آمد.

اوایل اردیبشهت ۱۴۰۵ بود که دوباره سراغ این ایده آمدم اما این‌بار علاوه بر مهدی و سینا، عارفه و نسیم هم همراه من شدند. اما این ایده از کجا آمد؟

من تئاتر خواندم. از سال 1385 تا 1396 در دانشکده هنرهای زیبا زیست کردم. در آن دوران، پارتنری داشتم که به‌شدت به مد علاقه داشت، خودش خیاطی می‌کرد و دائما به ترکیه و دوبی رفت‌وآمد داشت. برای منی که ذاتا به پوشش علاقه داشتم همراهی با او دوران یادگیرنده‌ای را همراه داشت و در کنار او علاقه من به موضوع مد بیشتر شد و همزمان از او چیزهای زیادی یاد گرفتم.

بعدها که از دانشگاه خارج و کم‌کم وارد فضای حرفه‌ای شدم از علاقه‌ام کاسته شد. نه به این دلیل، که دلم نخواهد بلکه وزنم افزایش یافت و غرق شدن در کار یک بی‌تمایلی را در من برانگیخت. اما همچنان تلاش می‌کردم تا حد ممکن حواسم به لباس‌ها، کفش‌ها و ترکیب رنگی و استایلم باشد.

با این حال در چندسال اخیر دو اتفاق ویژه باعث شد تا دوباره بیشتر وارد این فضا شوم.

اول اینکه وزنم را حسابی کم کردم. احتمالا کسانی که وزن‌شان را کم کرده‌اند می‌دانند که پوشیدن دوباره لباس‌های قدیمی و خرید لباس‌های جدید چه کیفی دارد. داستان برای من هم همین‌طور بود. شروع کردم به کشف دوباره دنیای مد اما این‌بار دلم می‌خواست بروم سراغ برندهای ایرانی مدرن. از یک طرف بسیاری از برندهایی که پیش‌تر از آن‌ها خرید می‌کردم از ایران رفته بودند و از طرف دیگر برندهای کوچک اما خوش‌کیفیتی پا به عرصه گذاشته بودند که آدم اهل پوشیدن لباس‌های متفاوت را جذب می‌کردند.

موضوع دوم تغییرات جامعه پس از داستان‌های سال 1401 بود. تقریبا در سال‌های 1402 به بعد شکل تازه‌ای به زیست شهری اضافه شده بود. راه‌اندازی بی‌وقفه کافه‌ها، تغییر در پوشش جوان‌ها، ظهور کانسپت‌استورها و برگزاری ایونت‌های مختلف خبر از جریان تازه‌ای در زیست شهری می‌داد. مرکز شهر تهران، از خیابان نوفل‌لوشاتو تا کریمخان و عباس‌آباد و آرژانتین، مرکز این سبک زندگی جدید بود. در کنار این، برندهای تازه‌ای به‌وجود آمده بودند. برندهای ایرانی‌ای که در عین مدرن بودن، نشانه‌هایی از فرهنگ ایرانی در خود داشتند.

این دو اتفاق باعث شد تا من در سه‌سال اخیر یکی از کسانی باشم که در این روند شرکت داشتم. محل زندگی و کار من در محدوده کریمخان است و زندگی‌ام در همین‌جا می‌گذرد. پرسه زدن در مرکز شهر، رفتن به کانسپت‌استورها، خرید از برندهای ایرانی، دنبال کردن آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی و … باعث شد تا ایده راه‌اندازی پلتفرم کوچه به‌وجود بیاید؛ پلتفرمی که به برندها کمک می‌کند تا محصولات‌شان را به‌راحتی در کل کشور ایران به‌فروش برسانند و از سوی دیگر به مخاطبان این امکان را می‌دهد که در هر کجای ایران که باشند به جذاب‌ترین و خاص‌ترین محصولات مدرن ایرانی دسترسی داشته باشند.