وَرز؛ بازگشت به خانه

هدا امین هستم خالق برند وَرز. داستان من بازمی‌گردد به دوران کرونا. کرونا ناگهان هجوم آورد و همه پنجره‌ها به سوی بیرون بسته شد. بالاجبار چپیدیم در خانه‌های‌مان، نان پختیم و همه جا را الکل پاشیدیم، حتی بسته‌های چیپس و شیشه‌ سس و خیارشور. آجیل عید را در فر حرارت دادیم و آن‌قدر الکل به همه جای‌مان و همه‌چیزهای‌مان پاشیدیم که رنگ‌ها از آن‌ها پاک شد و پوست‌ها ورآمد. تازه این حکایت زندگان بود…
رفت‌وآمدها تعطیل شد و بچه‌ها ماندند در چهاردیواری خانه با مادری که از آن‌ها مستاصل‌تر بود. نمی‌شد به آن شکل ادامه داد. آنچه از سالیان بسیار جوانی یادم مانده بود و عشقش هنوز باقی، واداشتم به اجاره اتاقکی در نزدیکی خانه و راه‌اندازی کارگاه کوچکی برای ساخت چیزهایی از گِل، به این بهانه که بشود ساعت‌هایی بچه‌ها را در فضایی دیگر، به جز خانه، سرگرم کرد. کرونا بالاخره رفت با همه‌ سیاهی‌ای که بر جا گذاشت و آن‌همه جان عزیز که با خود برد. کارگاه کوچک وَرز، یادگار آن روزهای سیاهِ وحشت است.
کارِ گِل را خیلی قبل‌تر از اینکه وارد دنیای جدی بشوم شروع کردم. کله‌های بزرگ و صورتک‌های آفریقایی‌طور می‌ساختم. ولی موضوع مهم نبود. درست مثل الان که مهم نیست. گِل، خلاصت می‌کند از هر چه اطرافت می‌گذرد. بعد از آن، روزنامه‌نگاری کردم و عکاسی و نقاشی و چندین کار دیگر. حالا چند سالی است دوباره به گِل بازگشته‌ام. گِل، لابد همان خاکی است که قرار است همه به آن بازگردیم.